เบื่อ hi5 ไม่รู้สิ.. คงเหนื่อยล่ะมั๊ง ที่ต้องคอยเรียกร้องความสนใจจากสังคม กลับมาเล่น space ดีกว่า.. (คิดว่ามันเชยแล้ว คงไม่มีคนอ่าน ฮ่าๆๆ)

 

ตอนนี้เรากำลังอยู่ในภาวะที่หมิ่นเหม่ ซึ่งเสี่ยงต่อการเกิด "อาการทางประสาท" และ "โรคซึมเศร้า" รึเปล่า.. คิดว่านะ ว่าน่าจะเป็นอย่างนั้น

 

เพราะในหนึ่งสัปดาห์ ต้องทำงาน 5 วัน เดินทางไปกลับร่วม 3 ชั่วโมง เพื่อไปเข้าฟิตเนสหลังเลิกงาน กว่าจะถึงบ้านก็ 4 ทุ่มกว่าๆ

 

เสาร์-อาทิตย์ก็มีเรียนเต็มวัน ..แล้วเวลาพักผ่อนอยู่ที่ไหนเนี่ย อยากไปทะเล แต่ก็ทำได้แค่นั่งจ้องหน้าคอมฯ ในช่วงหัวค่ำ

 

"งาน คือ หน้าที่" บางทีก็ต้องฝืนอะไรหลายๆ อย่างเพื่อทำงานให้ผ่านพ้นไปอย่างราบรื่นในทุกวัน ..เริ่มเหนื่อยสะสม

 

ใจอยากไปหางานใหม่ที่ไม่ขัดกับธรรมชาติของตัวเองขนาดนี้ แต่ติดที่ "รายได้" ..ซึ่งพ่อแม่ค่อนข้างพอใจ

 

พยายามจะหาความสุขจากงานและคนรอบตัว แต่ดูเหมือนทัศนคติจะไม่สอดคล้องกันสักเท่าไหร่

 

ภาษาชาวบ้านเรียก "เข้ากับใครไม่ได้" ..แค่นั่นแหละ บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเพราะอะไร

 

ไม่อยากเป็นคนอ่อนแอ ไม่อยากให้ความเหงาของเรา พาเราไปเป็นภาระให้คนอื่น

 

เวลาทำงานก็ต้องอดทน (เพื่อนร่วมงาน.. ที่ไม่รู้จะมายุ่งกะชีวิตกูทำไม)

 

เวลาจะกลับบ้านก็ต้องรอคอย (รถเมล์.. ออกแค่ชั่วโมงละหนึ่งคัน)

 

เวลาว่างก็คิดฟุ้งซ่าน (ถึงใครบางคน.. ที่จบกันไปนานแล้ว) 

 

ถ้าเปลี่ยนไปทำงานที่เงินเดือนน้อยกว่านี้ จะอยู่ได้มั๊ย

 

แล้วงานอะไรที่เราจะอยู่ได้นาน อย่างมีความสุข

 

ตราบใดที่ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้..

 

"ก็คงต้องเป็นอย่างนี้ ..ต่อไป"