ข้อแรก..  ความพยายามสี่ปี วันนี้ได้กระดาษเปื้อนหมึกมา 3 แผ่น กับกระดาษแข็งหุ้มผ้าแดง ที่นอกจากค่าเทอมแล้ว เรายังต้องจ่ายเพิ่มอีก 630 บาทเพื่อซื้อ "ปริญญาบัตร" จากมหาลัย

ข้อที่สอง..   ความรู้ที่ร่ำเรียนมาถึงแม้จะไม่ได้ใช้ทั้งหมด แต่ทั้งหมดที่เรียนมานั้น สอนให้รู้จักคำว่า "อดทน พยายามและตั้งใจ" แก่เรา นี่แหละที่ใช้ได้จริงในโลกของการทำงาน

ข้อที่สาม..  วันงานอย่าพยายามนัดหมายกันโดยใช้ "โทรศัพท์มือถือ" เพราะท้ายที่สุดคุณก็ต้องแยกกับมันอยู่ดี ทางที่ดีถ้าอยากเจอก็กำหนดจุดนัดหมายพร้อมเวลาไปเลย

ข้อที่สี่.. อย่าเล่นตัวกับบัณฑิต เพราะเค้าไม่ได้มีคุณเป็นมนุษย์คนเดียวในชีวิตของเขา ถ้าเค้าขอถ่ายรูป กรุณาใส่ใจ ไม่อย่างนั้นเค้าอาจจะหายตัวไปต่อหน้าต่อตาคุณ 

ข้อที่ห้า.. อย่าจ้างตากล้องที่เป็นคนรู้จักที่ไม่เต็มใจรับงาน เพราะเวลาเค้าทำงานไม่ดีขึ้นมา คุณจะด่าเค้าไม่ได้เต็มปาก และเขาอาจขอเลื่อนนัดจากแปดโมงเป็นสิบโมง

ข้อที่หก.. ถ้าเคยคิดอยากถูกบูมในวันรับปริญญา อย่ากระแดะเดินหนีน้อง ๆ ที่จะบูมให้ เพราะมันก็เหมือนบัณฑิตนั่นแหละ เมื่ออยากได้ "พวกเขาก็หายตัวไปแล้ว" แป่วว..
 
ข้อที่เจ็ด..  ร้านอาหารที่ดี ไม่จำเป็นต้องอร่อยเว่อร์ หรือตั้งอยู่ในห้องแอร์เย็นฉ่ำ ขอแค่กินได้ราคาไม่แพงและ "คนขายอัธยาศัยดี" ก็พอแล้ว.. อย่าลืม "ร้านพี่ต้อย" (เฮียปุ๊-ท่าพระจันทร์)

ข้อที่แปด.. บัณฑิตควรพกเงินติดตัวไว้บ้าง เผื่อหิวขึ้นมาจะได้มีปัญญาจ่ายเอง โดยเฉพาะช่วงที่โดนกักบริเวณเพื่อรับบัตรบัณฑิตก่อนเข้าหอประชุม และอาจต้องจ่ายให้คนข้างเคียงแบบไม่เจตนา

ข้อที่เก้า.. ขณะรอองค์ประธานคุณสามารถนอนหลับได้หนึ่งอิ่มเลย เพราะฉะนั้นนี่คือเหตุผลที่ไม่ควรนำโทรศัพท์มือถือเข้าหอประชุมในวันพิธี เพราะมันอาจส่งเสียงรบกวนเวลานอนของบัณฑิตท่านอื่น

ข้อที่สิบ..  อย่าใส่ใจ "คนไม่รักษาสัญญา" คนพวกนี้ปากดี ชอบบอกว่า "จะมาถ่ายรูปด้วย" แต่ก็ไม่มา ก็ปล่อยมันไป คิดซะว่าคำพูดมันก็คล้าย "ตด" ..เหม็นแป็บเดียว เดี๋ยวเราก็ลืม

ข้อที่สิบเอ็ด.. การแต่งหน้าแพงและเครื่องสำอางค์หรู มันไม่ช่วยให้คุณดูดีขึ้นหรอก ถ้าผิวหน้าคุณไม่ต่างอะไรจาก "หนังคางคก" และ "ครีมกันแดดไม่ช่วยอะไร" 555+

ข้อที่สิบสอง.. วันเวลาผ่านไปเร็วเสมอ แม้คุณจะเข้ารับปริญญาช่วงบ่าย ก็ขอแนะนำให้รีบมาแต่เช้า เพราะพวกที่เข้ารับรอบเช้ามักไม่อยู่รอถ่ายรูปร่วมกับเราในตอนเย็น

ข้อที่สิบสาม.. ร้อยละห้าสิบของรูปที่ถ่ายมาทั้งหมดจะเป็นรูปของพวกหน้าเดิมๆ วนเวียนกันอยู่ไม่เกินสิบคน แต่ร้อยละเก้าสิบเก้าจะเป็นใบหน้าของคนเพียงคนเดียว

ข้อที่สิบสี่.. ถึงจะทานอาหาร เข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวก่อนแต่งหน้า มันก็เท่านั้น เพราะเมื่อแต่งหน้าเสร็จจะรู้สึกหิว แต่งตัวเสร็จจะปวดท้องเข้าห้องน้ำทันที

ข้อที่สิบห้า.. ห้องน้ำจะแออัดไปด้วยฝูงมนุษย์ ชนิดที่ว่า จำนวนผู้ใช้บริการห้องสุขาภายในวันรับปริญญาเทียบได้กับการใช้ห้องสุขาหนึ่งรอบปีการศึกษา

ข้อสุดท้าย..  คนที่รักเราที่สุด คือ คนที่เรานึกถึงเป็นคนสุดท้าย คนที่เราปล่อยให้รอทั้งวันโดยโผล่หัวมาเมื่อเพื่อนแยกย้าย แต่เค้าก็ยินดีที่จะรอ เพื่อกลับบ้านพร้อมกับเรา “พ่อ-แม่”